Een nieuw initiatief: de Kinder-Woord-Dienst

Een nieuw initiatief in de kerk van Bunde: de Kinder-Woord-Dienst

Deze eerste kinderwoorddienst start op zondag 29 november tijdens de H. Mis van 11.30 uur in de kerk van Bunde. Deze is met name bedoeld voor de leeftijdgroep van 4 tot 10 jaar: voor kinderen uit de parochies van Bunde, Geulle en Moorveld.

De kinderen gaan in een groepje naar de zaal achter in de kerk om naar de Blijde Boodschap te luisteren. Ze horen en vieren Gods Woord hier op hun eigen niveau. De volwassenen blijven in de kerk en zien de kinderen - na de preek en voorbede - terugkomen voor het tweede gedeelte van de H. Mis.

Iets voor jou?
Kom jij ook?

Van harte welkom! Pastoor Geudens

Die paar centen toonden haar zelfgave

Het penningske van de weduwe.

Christus wist heel goed waar Hij voor leefde. Hij heeft veel moeite gedaan om de mensen met instandhouding van de vrije wil bij God zijn Vader te brengen. Die vrije wil maakt het ons wel eens beroerd en ontzettend moeilijk, werkt ons tegen. Ondanks deze vrije wil heeft Jezus alles gedaan om de mensen de liefde tot God te vertolken, maar ze wilden maar al te vaak niet. Velen zijn blijven doorleven op de wijze zoals ze al leefden en Christus’ woord had geen effect op hen. Met name mensen die rijk zijn kunnen moeilijk afstand doen van die rijkdom. Christus was heel erg teleurgesteld in de leiders van die tijd, ook in de tempelleiders.

En dat vrouwtje, die arme weduwe met haar twee penningen ter waarde van een cent, zij gooide die penningen in het offerblok. Wel, de meeste mensen hebben genoeg geld en kunnen geven van hun overvloed. Deze arme weduwe heeft alles wat ze had opgeofferd. Christus is op aarde gekomen om ons allen te doen intreden in de hemel, om zich daarvoor te geven als losprijs voor velen.
Hij heeft zelf alles gegeven en in de weduwe ziet hij zijn zelfgave en hij prijst daarom deze weduwe omdat ze zo goed is geweest. Niet vanwege haar centen als wel om haar innerlijke gesteldheid, om die ook aan God te geven. En te zeggen; ik ben geheel van U afhankelijk! Let wel, deze weduwe had geen man meer. Zij die geen man hadden (en ook geen kinderen), die waren in die tijd overgeleverd aan de bedelstaf.

Christus heeft zichzelf voor ons gegeven in totaliteit. In de 4,5 jaar dat ik nu bij u ben (als pastoor) is steeds weer opnieuw mijn wens geweest u te motiveren, om de zelfgave van God aan te nemen voor uw eigen welzijn. Het Christendom is een openbaringsgodsdienst. Wij van onze kant hebben honderd argumenten om te zeggen: ouderwets, flauwe kul, niet van deze tijd. Dit zijn nog maar een paar argumenten om God aan de kant te zetten. Als je werkt in een bedrijf als technisch ingenieur of wat dan ook, dan moet je op de hoogte blijven van het beleid, moeten de notulen bijgehouden worden, de vakliteratuur. Blijven samenkomen om de moeilijkheden te bespreken, om het beroep zo goed mogelijk uit te oefenen. Je kunt niet zeggen: “bekijk het maar”, want dan kunt u ontslag krijgen. In de verpleging en in het onderwijs, we moeten doen wat de baas van ons verlangt, want anders zegt hij: “jongen voor jou tien anderen” en je kunt gaan.

In de Kerk is het ook goed georganiseerd. Onze lieve Heer heeft alles duidelijk gemaakt aan de zijn Kerk, wij kunnen ons daarin gaan verdiepen, we moeten het goed bijhouden om het te kunnen begrijpen, zeker in deze tijd.

Vroeger konden we ons nog niet spiegelen aan andere godsdiensten of aan de bevindingen van de wetenschap (als een soort concurrent). Maar het katholieke geloof blijft hetzelfde, gisteren, vandaag en morgen. Over honderd jaar zal er niets aan veranderd zijn want de Vader de Zoon en de H.Geest blijven dezelfde. Christus; Hij heeft na de verrijzenis de Hemel geopend en is er als eerste binnen gegaan. 2000 jaar geleden was er nog geen Hemel! De Hemel is een uitvinding van eeuwige liefde. Voor ons mensen is Hij deze hemel in gegaan, en Hij belooft: als je op aarde geleefd hebt in eenheid met de Vader dan zul je er later voor altijd bij Hem zijn.

In de Apocalyps staat een verhaal dat God op het einde der tijden de engelen zal sturen om die mensen op te pikken die leven zoals Christus dat gevraagd heeft, om ze op te pikken en mee te nemen naar Gods Koninkrijk. Mogen we zelf daartoe zijn uitgenodigd als we komen te sterven? Dan is het belangrijk dat de engelen ons herkennen zullen en dat onze ziel drager mag zijn van Gods genade!

Bidden we voor elkaar dat we Gods genade kunnen laten stromen in ons eigen leven en in het leven van de mensen om ons heen! Bidden wij God om deze genadegave.

Preek van Pastoor Geudens (7 november 2009), http://pastoorgeudens.hyves.nl

Bang zijn voor buitenaards leven? Nee!

In de Bijbel wordt vaak gesproken over het bestaan van buitenaards leven. Dit zijn echter geen biologische 'aliens' op andere planeten, maar geestelijke wezens, die zich soms zichtbaar maken in onze eigen bestaansrealiteit. Deze wezens worden onderverdeeld in twee 'soorten': engelen (de geschapen geesten die bij God horen) en demonen (of gevallen engelen, behorende bij Satan, de tegenstander van God).

Deze 'gevallen engelen' mengden zich volgens de Bijbel in de oudheid met de mensheid, en brachten op deze manier de nephilim ('reuzen') voort. Dat corrumpeerde de mensheid zó tot op het bot, dat God middels de Zondvloed een einde maakte aan al het leven op Aarde - op de passagiers van de Ark van Noach na. Maar ook na de Zondvloed 'rommelden' de gevallen engelen met de mensheid.

Het apocriefe boek van Henoch geeft sterke aanwijzingen dat deze wezens in de eindtijd opnieuw losgelaten zullen worden op Aarde, en dat zij gigantische verwoestingen zullen aanrichten. Daarnaast denken veel Bijbelwetenschappers dat het UFO fenomeen eveneens een herhaling is van de dagen van Noach, en deze wezens zich mogelijk al in de zeer nabije toekomst zullen openbaren aan de mensheid en zich opnieuw zullen voordoen als bewoners van andere planeten, die op Aarde zijn gekomen om ons te redden van onszelf. Als dat daadwerkelijk zou gebeuren, dan zal volgens sommigen de aard van de in de Bijbel voorspelde 'grote misleiding' van de eindtijd, waardoor veel Christenen van hun geloof zullen afvallen, een feit zijn.

Bevestigingsleer behoeft geen bewijs, zegt Terruwe.

Uit het Krantenarchief: 6 juni 1994

Bevestigingsleer behoeft geen bewijs, zegt Terruwe.
Kardinaal Danneels prijst ideeën van psychiater.

NIJMEGEN - “De bevestigingsleer hoeft niet meer bewezen te worden. Het gaat om de evidentie van het mensenhart.” Zo evalueerde de 82-jarige psychiater dr. Anna Terruwe haar levenswerk op een jubileumbijeenkomst van de naar haar genoemde stichting afgelopen zaterdag.

De eigenzinnige 'zenuwarts', zoals zij zichzelf nog steeds noemt, is door haar conflict met de Jezuïeten (in het Vaticaan) misschien wel bekender geworden dan door haar bevestigingsleer. Toch stonden haar ideeën centraal op het symposium dat eergisteren in de Nijmeegse stadsschouwburg werd gehouden. “Het uitgesproken eerherstel door Rome is een historisch feit waar Galilei jaloers op zou zijn”, memoreerde Terruwe de kwestie. Ook de Belgische kardinaal Danneels stipte het even aan.

“Ik heb geen mandaat om Galileëte rehabiliteren, en aangezien Terruwe al zover is hoef ik me daar niet mee bezig te houden.” De flamboyante prelaat kreeg daarmee de lachers op zijn hand en gaf aan dat de zaak-Terruwe tot het verleden behoort.
In de jaren vijftig ontwikkelde Terruwe haar theorie over de frustratieneurose, een ziektebeeld waaraan volgens haar vooral in het Westen veel mensen lijden. Klachten die bij deze 'ziekte der begaafden' horen zijn eenzaamheid, angstgevoelens, contactarmoede, identiteitsstoornissen en depressiviteit. De ziekte wordt veroorzaakt door een tekort aan bevestiging in het zijn en goed zijn. Terruwe kritiseerde de westerse cultuur van de zelfbevestiging door het nastreven van status, macht en genot; een cultuur die de openheid voor het goede in de mens blokkeert. Met de theorie van de frustratieneurose nam Terruwe afstand van toen sterk heersende ideeën van Freud. “Freuds mensbeeld maakt een karikatuur van de mens”, zei Terruwe zaterdag. In haar eigen, sterk op Aristoteles en Thomas van Aquino geschoeide theorie, wordt de mens als fundamenteel goed en gericht op het goede omschreven. Gestoorde menswording ontstaat waar mensen niet of onvoldoende bevestigd worden in hun bestaan.

In de jaren vijftig kwam Terruwe in aanvaring met Jezuïeten in het Vaticaan.
Jezuïtische verdachtmakingen leidden tot een verbod voor priesters en seminaristen om vrouwelijke psychiaters te bezoeken. Er was op dat moment slechts één vrouwelijke zenuwarts: Terruwe. Na haar klacht dat men zonder haar te horen geloof had geschonken aan neurotische patiënten werd Terruwe in de jaren zestig gerehabiliteerd en werd zij zelfs herhaaldelijk door paus Paulus VI om advies gevraagd.
In de bevestigingstherapie, het antwoord dat Terruwe op de frustratieneurose ontwikkelde, wordt ruimte gegeven aan andere vormen van rationaliteit dan in de psychologie gebruikelijke. “Het denken is geactiveerde ontvankelijkheid” hield de bejaarde zenuwarts haar 500 man sterke publiek voor: “Ik werd getroffen door het vertrouwen dat cliënten mij schonken. Zo liet ik de op effect gerichte behandeling vallen en ontwikkelde een therapie van affectiviteit.” Hoe de behandeling precies in z'n werk gaat kon Terruwe moeilijk uitleggen. “Het wezen van de bevestiging speelt zich niet af in het kennend intellect. Het is een wederzijdse goedheidonthulling tussen mensen.”

Dit soort uitspraken zal er zeker toe hebben bijgedragen dat Terruwes ideeën in de wetenschappelijke wereld weinig opgang gemaakt hebben. Toch spraken er op het symposium ook wetenschappers over de betekenis van Terruwes leer. De Keulse hoogleraar neerlandistiek H. Vekeman bezag de leer in het teken van het opkomende geweld op scholen in Europa. “Leerlingen worden in het onderwijs niet tot mensen gemaakt”, zei hij “terwijl affectieve bevestiging de doelstelling van onderwijs zou moeten zijn.”

De Amsterdamse econoom en voormalig CDA-ideolooog prof. B. Goudzwaard ging in op de huidige desinteresse voor economie en politiek. Hij verklaarde die door te verwijzen naar de pure effectiviteit die op die terreinen heerst. In de economie en politiek wordt niet of nauwelijks gevraagd naar de waarden van medemensen, maar des te meer naar hun resultaten. Goudzwaard hekelde de doelgerichtheid van de westerse cultuur en verwees fijntjes naar de omwenteling bij de laatste parlementsverkiezingen. “Politieke beslissingen die puur als doel-rationeel handelen tot stand komen, zonder dat naar de intenties is gevraagd van degenen op wie de beslissingen betrekking hebben, moeten wel leiden tot mislukkingen en niet alleen bij de verkiezingen.”

Kardinaal Danneels besloot het symposium met 'wat luidop nadenken' over de betekenis van Terruwes gedachten voor het pastoraat.
Hij zei veel van Terruwes ideeën te herkennen: bijvoorbeeld de erfzonde van de zelfbevestiging en de naastenliefde als weg tot menswording. De 'weerhoudende liefde' - een begrip van Terruwe dat de terughoudendheid van de therapeut aangeeft, om zo de patiënt de gelegenheid te geven zich open te stellen - is volgens Danneels aanwezig in de pastorale houding en de verhouding tussen God en mens. “God is geduldig”, zei hij, “God zegt: je hoeft voor mij niet op uw tenen te staan, dan krijg je maar kramp.” De kardinaal besloot met de vraag hoe ver onze 'melancholieke en pessimistische cultuur' waarin God verdwenen is, ons gebracht heeft. “We hebben gezegd dat er geen wet meer is. Maar hoe bevrijd zijn we? Moest God niet terugkeren?”

Vgl. bron http://www.trouw.nl/krantenarchief/1994/06/06/2638282/Bevestigingsleer_behoeft_geen_bewijs__zegt_Terruwe_Kardinaal_Danneels_prijst_ideeen_van_bejaarde_psychiater.html ; © Trouw 2009

Hoe groeit de mens in de liefde tot de naaste

Hoe groeit de mens in de liefde tot de naaste?

Door de bevestiging! Het goede is in aanleg in de mens gegeven maar dit goede kan niet tot ontplooiing komen in de mens tenzij in een bevestigend samenzijn met een andere mens. Er is de zonde van de mens, maar ook het herstel door Jezus.
De eenheid met God wordt door de mens verstoord. De mens draagt in zich, min of meer bewust, min of meer vaag, het verlangen naar herstel van de eenheid met God maar begrijpt dit onvoldoende.

Naarmate de mens de bevestiging fundamenteler en omvattender mag ondergaan, groeit in hem de caritas, het vermogen om belangeloos goed te zijn; voelen dat de ander een goed is in zichzelf. De mens moet trachten vanuit zijn onvolgroeide staat van zelfzuchtig liefhebben te geraken tot caritas en amor en zo de weg tot zichzelf, tot zijn medemens en tot God te vinden.

Bron: Anna Terruwe